Czy randkowanie nie powiodło się z powodu różnicy między głuchym a słyszącym?
[Reporter Ilhee Yoon]
![]() |
▲ Scena z dramatu internetowego <Powiedz mi, że mnie kochasz>. |
ⓒ Genie TV, Genie TV Mobile, D |
Rozmawiając ze znajomym, natknąłem się na dramat internetowy
Ci z nas, którzy znają wiek aktora Jung Woo-sunga, czuli się niekomfortowo, gdy aktor w średnim wieku nadal odgrywał młodą(?) rolę i byliśmy tego samego zdania, że z tego powodu nie było łatwo wczuć się w jego rolę. z postacią. Z drugiej strony, wbrew mojemu mniemaniu, jego zachowanie jako osoby niesłyszącej było niezręczne ze względu na niewystarczającą znajomość języka migowego (nauczyłem się tego, oglądając filmy na YouTube z udziałem osób niesłyszących, a język migowy osób niesłyszących świetnie wykorzystuje mimikę i przestrzeń ), znajomy mi zasugerował, że tacy głusi mogą być. Podzielony. To może być prawda.
Prawda kryjąca się za moją krytyką niezręcznego języka migowego Jung Woo-sunga polegała na tym, że martwiłem się, że byłoby lepiej, gdyby główną rolę męską zagrał prawdziwy głuchy aktor. Po tym, jak aktorka z zespołem Downa Jung Eun-hye zaskoczyła wszystkich występem w dramacie Our Blues wcielając się w rolę osoby niepełnosprawnej, była zawiedziona, że nie dostała roli, na którą czekała.
Stalking nie jest zjawiskiem trywialnym
Obecnie w dramatach rzadko zdarza się, aby kwestie nie były intensywne i spokojne, ale podobało mi się to
Rodzice Seo-kyung są głusi, więc jej językiem ojczystym jest jej język ojczysty. Seo-kyung uczęszcza do szkoły na stypendium jako asystentka Jin-woo. Jednak nieco dziwne jest to, że Jinwoo od dzieciństwa zawsze był marginalizowany i dyskryminowany w zakresie prawa do nauki podczas uczęszczania do zwykłych szkół, ale kiedy rozpoczyna naukę na uniwersytecie, nagle pojawia się asystent. Czy biorąc pod uwagę fakt, że prawo osób niepełnosprawnych do edukacji jest niewystarczające, czy nie byłoby konieczne odpowiednie wyjaśnienie tej sytuacji?
Pomagając Jinwoo w nauce, szybko zbliżają się do siebie. Ale Seo-kyung w tajemnicy zaczyna się niepokoić. Ponieważ jest prześladowana przez gwiżdżącego bandytę. Seo-kyung, który jest prześladowany, nie może powiedzieć o tym Jin-woo. Dzieje się tak dlatego, że nie słyszy gwizdka. Czy to prawda? Problem nie polega na tym, że Jinwoo nie słyszy, ale na tym, że trudno jest udowodnić obrażenia spowodowane prześladowaniem. Wreszcie bandyta atakuje Seogyeong, dokonuje podpalenia i zostaje uwięziony w płomieniach. Zdarzenie to jest bardzo poważną stratą zagrażającą życiu. Jednak Seo-kyung nie otrzymuje zrozumienia i wsparcia, na jakie zasługuje, od otaczających ją osób, przez co jest traktowana chłodno i traktowana jako zdrajczyni.
Seo-kyung wciąż przeżywa traumę związaną z niemożnością oddychania, całym ciałem sztywniejącym na dźwięk gwizdka i pustką w głowie, ale nie była w stanie nikomu powiedzieć o tych strasznych szkodach i nadal nie może. Fakt, że nie może tego powiedzieć, oznacza, że nie podniosła się po szkodach. I chociaż trauma Seo-kyung po zerwaniu z Jin-woo musiała być miażdżącym ciosem, wszyscy, łącznie z Seo-kyung, traktują to jako nieistotne.
Sposób, w jaki dramat przedstawia pożar jako początek rozstania, ujawnia brak zrozumienia traumy Seo-kyung. Seo-kyung jest objęta ogniem i wzywa ratunek, ale Jin-woo jej nie słyszy i nie jest w stanie jej uratować. W rezultacie Jin-Woo ma wielkie poczucie winy, że nie jest w stanie chronić Seo-Gyeong, a Seo-Gyeong, zrozpaczony faktem, że Jin-Woo jej nie słyszy, zrywa z nią i wyrusza na studia za granicę. Pożegnalne oświadczenie, że chciała uciec, bo nie mogła pokonać rozdźwięku między rzeczywistością siebie, osoby słyszącej, a Jin-woo, jej osobą niesłyszącą, ujawnia, że nawet Seo-kyung nie rozumiała prawdy o zbrodni stalkingu co uderzyło w jej ciało i umysł.
Nie ma nikogo, kto czułby się dobrze, nawet gdyby został zaatakowany przez prześladowcę, uwięziony na miejscu pożaru i obawiający się o swoje życie. Jest to naturalna reakcja na szkody, że Seo-kyung chciała uciec przed przytłaczającą przemocą, ale nawet wtedy i teraz Seo-kyung nie może sobie z tym poradzić. Raczej Seo-kyung degraduje się z pozycji ofiary do sprawcy, żałując, że była wtedy młoda i samolubna i widziała tylko własny ból. To nie jest wina Seo-kyung, ale niekompetencji społeczeństwa, ale zamiast obciążać się nierozpoznanymi szkodami, akceptuje incydent jako swoją winę i stara się uwolnić od niewoli bólu. Ból, którego głuchoniemy Jin-Woo musiał doświadczyć z powodu źle pojętej zdrady, stał się jeszcze bardziej gorzki, ale pokonuje go i staje się niepełnosprawną osobą odnoszącą sukcesy.
Stalking to okrutne przestępstwo. Stalking nie kończy się na podążaniu za kimś. Siedmiu na 10 przestępstw związanych z prześladowaniem towarzyszy przemoc, taka jak przemoc na tle seksualnym, napaść i uwięzienie, a większość z nich ma miejsce w związkach intymnych, a nie w przypadku nieznajomych przestępców, takich jak nieznajomy na ulicy, i nie są przestrzegane nakazy ochrony ofiar. Oznacza to, że ofiary nie są w ogóle chronione, czego dowodem są tragedie związane z prześladowaniem, takie jak incydenty z nożem w Nonhyeon-dong i Bundang w Incheon. Właśnie dlatego prześladowanie i szkody poniesione przez Seo-kyung nie powinny być bagatelizowane jako wydarzenie z przeszłości. Czy gdyby Seo-kyung nie uciekła wtedy, przeżyłaby?
Problem leży w scenariuszu romansu.
Sposób, w jaki potraktowano wędrówki Mo-euna, „osoby, która znalazła mnie (Jin-woo) w ukryciu”, również jest niewygodny. Mo-eun, niebieski człowiek, „słucha nie głosu, ale serca”. Jest osobą dojrzałą, która czuje więź z Jin-Woo i zdaje sobie sprawę, że głos słuchacza nie jest jedynym warunkiem rozmowy. Jednak randkowanie to bardzo męcząca praca w związku, która wiąże się z ciągłymi tarciami i negocjacjami, gdy nieznajomi się poznają, nawet jeśli nie są niepełnosprawni. Czy nie jest faktem, że nie możemy tego robić i oglądać romansów dla zastępczej satysfakcji?
Mo-eun ma trudności z nauką języka migowego, którego w ogóle nie zna, i trudno jej się skupić na rozmowie z głuchym Jin-woo. Co więcej, nagłe pojawienie się Seo-kyung, dawnej kochanki, działa mi na nerwy, co skutkuje „rzeczami, o których tylko ja słyszę i o których wiem w tym samym miejscu”. Czuję niepokój. Przede wszystkim sedno konfliktu miłosnego Mo-euna leży w scenariuszu romansu dla osób niepełnosprawnych, który przenika rzeczywistość jak powietrze.
Dzielenie się słuchawkami, słuchanie tej samej muzyki, chichotanie podczas zakupów spożywczych, „śmianie się na głos, rozmowy i zabawy”. Tęsknię za „komfortem” romansu w Cheongin. „Komfort” wynika z norm komunikacyjnych osób słyszących, gdzie słuchanie i mówienie są czymś naturalnym i jest to zwyczaj, którego Mo-eun nigdy w życiu nie kwestionowała. Tęsknota Mo-euna za tym i poczucie komfortu mogą być rodzajem nostalgii lub regresji. Zamiast traktować ten proces jako niedojrzałość jednostki, jak by to było, gdybyśmy przeszli do refleksji nad systemem językowym, który został wzmocniony przez społeczeństwo pełnosprawne, skupione na słuchu?
Czy stosowną dramatyczną refleksją byłaby refleksja nad wewnętrznym antagonizmem Mo-eun w toku jej życia miłosnego, pragnącego komfortu słyszenia zwyczajów językowych, jako niedojrzałej skargi lub chciwości na coś, co Jin-woo, głuchy mężczyzna mógłby Nie dostarczyć? Powodem, dla którego Mo-eun miała trudności, nie była nadmierna chciwość. Ponieważ ideologia normalności i romansu dla osób pełnosprawnych była tak naturalna i solidna, potrzebny był czas i siła, aby przeciwstawić się i przełamać tę naturalność (komfort). Dzieje się tak dlatego, że aby wejść do świata niesłyszącego Jinwoo, trzeba było przełamać granicę między słyszeniem a słyszeniem. Wysiłek Mo-euna, aby nauczyć się języka Jin-woo, osoby niesłyszącej, jest aktem stawania się człowiekiem i współobywatelem, stawiając język migowy na równi z językiem osób słyszących. Czy dobry związek może zakończyć się jedynie uroczym uśmiechem lub bijącym sercem pożądaniem? Potrzebujemy także obywatelskiego koleżeństwa, które kompensuje nasze niedoskonałości. To była refleksja, której Jinwoo również potrzebował.
Dodatkowy post | Opublikuj osobisty blog
- Chociaż zaczęła z obawami… „Uzdrawiająca gra aktorska” Shin Hye-sun zachwyciła widzów.
- „‚Bez krwi i łez’ różni się od prowokacyjnych codziennych dramatów KBS”
- Siostry, które zostały teściami… „Tears of Blood” Lee So-yeon
- SeolA Cosmic Girls „Lubię pomagać wszystkim, a nie konkurować. Niezręcznie jest jeść samotnie. (pokaz radiowy)
Dodaj komentarz